İnsanın ömrü yalnız illərlə deyil, içdən verilən etibarla ölçülür. Biz bəzən sevdiyimiz, dost bildiyimiz insanlara o qədər dəyər veririk ki, sanki həyatımızın bir parçasını onların əllərinə tapşırırıq. Gülüşümüzü bölürük, sirrimizi açırıq, çətin günlərdə yanlarında oluruq. Amma zaman bir gün susaraq deyir: “Sən onlara çox verdin… Onlarsa sənə heç nə.”

Bir insanın ömrünün ən gözəl anlarını kiməsə bağışlaması — bu, sadəcə bir jest deyil, bu onun ruhunun dərinliyidir. Dostluq adlanan anlayış, qarşılıqlı hörmət və sadiqlik üzərində qurulmalıdır. Amma əgər bu münasibət tək tərəfli dəyər verməklə yaşanırsa, o zaman "dost" deyilən sima zamanla bir üz maskasına çevrilir.

Ən çətin sınaq — verdiyin dəyərin tanınmamasıdır. İnsan qəlbində suallar yaranır: “Mən niyə özümə bu qədər yük götürdüm?”, “Onlar niyə bir dəfə olsun dönüb baxmadılar?” Bu suallar cavabsız qalır, amma cavabsızlıq da dərs olur.

Publisistik yanaşma ilə desək, bu, cəmiyyətin ən təməl problemi — münasibətlərdə ədalətin pozulmasıdır. Biz tərbiyəni, hörməti, dostluğu öyrədirik, amma dəyər görmək üçün mübarizə aparırıq. Halbuki əsl münasibət mübarizə deyil, rahatlıq gətirməlidir. Qədrini bilməyən insanların içindəki boşluq, verilən hər bir dəyəri udur və geriyə bir təşəkkür belə qalmır.

Bu gün biz öyrənirik: hər kəsə ürək açmaq olmaz. Dəyər, yalnız onu daşımaq gücünə sahib insanlara verilməlidir. Hər “dost” dediyimiz bizim yanımızda qalmır, hər gülümsəyən üz içdən xoş niyyət daşımır. Həyatın bu dərsi — gec gəlir, amma gələndə insanı dəyişdirir.

Bir ömür yetməzmiş insanları tanımağa. Amma bir dərs yetər ki, artıq kimə nə verdiyini ölçməyi bacarasan.

Mövsümağa Ədalətoğlu
Yazıçı-publisist.