Gecənin dərinliyində siqaretin tüstüsü sanki ruhumun boşluqlarına dolur. Hər alovlanan kibrit bir xatirəni yandırır, hər tüstü buludu bir ömrün baharını göyə aparır. O an anlayıram ki, həyat bəzən nəfəsdən də ağırdır, bəzən insan öz içində boğulur, amma kənardan heç kim bunu görmür.
Doğum günü mənim üçün bayram deyil, bir sükutlu hesabatdır. Hər yeni yaş bir az daha köhnəlik, bir az daha itki deməkdir. Ömür kitabımın səhifələri bir-bir qopur, zamanın görünməz əlləri onları külə çevirib havaya sovurur. Mən isə o külün içində özümü axtarıram, amma tapdığım yalnız parçalanmış arzular olur.
Ürəyimdə bir sızıltı var — görünməz, amma daimi. O sızıltı heç kimə eşidilmir, yalnız mənim içimdə çırpınır. Gözlərim bir nöqtəyə dikilir, amma o nöqtə əslində bütün keçmişin aynasıdır. Mən o aynada özümü görürəm: gəncliyimi, itirdiyim günləri, yarımçıq qalan arzuları.
Həyat bütöv bir kitab yox, dağınıq səhifələrin toplusudur. Hər misrası bir xatirə, hər qafiyəsi bir iztirab. Mən bu şeiri oxuduqca gözlərim dolur, çünki hər söz bir yaradır, hər cümlə bir vidadır.
Doğum günü — insanın öz-özünə verdiyi sükutlu hesabatdır. “Nə qazandım, nə itirdim?” suallarının cavabsız qaldığı bir gecədir. Və mən bu gecədə anlayıram ki, ömür sadəcə yaşanmış günlər deyil, həm də unudulmuş xatirələrin məzarlığıdır.
Kaş əlimdə imkan olaydı saatları, günləri, ayları dondura biləydim. Yaş keçdikcə bizə əziz olan insanları zaman bizdən alır, xatirəyə çevirir. Artıqca yaşımız həmin xatirələrin qucaqında körpə uşaq tək kiçilirik. Yaşlar gözlərimizdən yox, ürəyimizdən axır və dərk edirik ki, bir gün gələcək — bu fani dünya, zalim zaman bizidə başqaları üçün xatirəyə çevirəcək, xatırladacaq…
Kaş körpə şən uşaqlığıma geri dönə biləydim — atamla, əmimlə, dayımla, bibimlə, xalamla, nənəmlə, babamla bir anlıq oturub deyib-gülə biləydim. O günlərin sadəliyi, o gülüşlərin saflığı indi mənim üçün əlçatmaz bir xəzinədir. Amma zaman amansızdır — sevdiklərimizi bir-bir xatirəyə çevirir, bizi onların yoxluğunda böyüdür.
Mövsümağa Ədalətoğlu
Yazıçı-publisist
AJB-nin üzvü