1966-cı ilin dekabrında Fizuli rayonunda dünyaya gələn Gülşən xanım kəndin saf havası, torpağın doğmalığı, çayın səsi ilə böyüdü. Uşaqlıq illərinin təmizliyi onun ruhuna hopdu, məktəb illəri isə onu həyatın çətinliklərinə hazırladı. Gənclik çağında ailə qurdu, övlad sahibi oldu, lakin tale onu erkən yaşda ağır sınaqlarla üz-üzə qoydu.

1990–1991-ci illərdə Günəşli kəndində özünü müdafiə batalyonunun sursat anbarında nəzarətçi kimi çalışması, toyuq fermasında əsgərləri ərzaqla təmin etməsi sadə bir iş deyildi. Bu, Vətənə xidmətin ən saf forması idi. Döyüşən oğullara toyuq və yumurta ilə güc verirdi, onların mübarizəsinə ana qayğısı qatırdı. Bu, qadın əllərinin müharibə səngərinə uzanması idi – yumşaq, amma möhkəm.

1992-ci ildə mənfur düşmənin hücumu nəticəsində doğma torpaqlarından didərgin düşmək məcburiyyətində qaldılar. Bakı şəhərində məcburi köçkün həyatı – bu, sadəcə bir ünvan dəyişikliyi deyildi, bu, illərlə davam edən həsrətin, gözləmənin, duaların adı idi. Şəhərin gurultusu onların ruhuna yetmirdi, çünki dağın nəfəsi, kəndin torpağı, çayın səsi onları özünə çəkirdi.

Nə qədər əzab, stres çəksələr də, ümidlərini itirmədilər. Həyatın ağır yükü onları yorub əzməsə də, sınmadılar. Çünki içlərində bir inam vardı – bir gün doğma yurda qayıdacaqlar. Bu inam onları yaşatdı, ayaqda saxladı, hər gün Allaha etdikləri duaları gücləndirdi. Və sonda, illərin həsrətindən sonra, doğma yurdlarına qayıtdılar.

30 illik həsrətdən sonra Ali Baş Komandanın güclü siyasəti nəticəsində doğma torpaqlara dönüş gerçəkləşdi. Xocavənddə yenidən qurulan həyat, uşaqlıq xatirələrinin canlanması, gözlərdə sevinc yaşları – bu, sadəcə bir ailənin xoşbəxtliyi deyil, bütöv bir xalqın qələbə dastanı idi. Gülşən xanımın gözlərindəki yaşlar artıq kədərin deyil, qələbənin yaşları idi.

Onun övladları qayğısız uşaqlıq illərini yaşaya bilməsələr də, Vətənin azadlığı onların ən böyük dəyəri oldu. Gülşən xanımın həyat hekayəsi bir qadının taleyi kimi görünə bilər, amma əslində bu, Azərbaycan xalqının taleyidir. Məcburi köçkünlükdən qələbəyə, həsrətdən sevincə, göz yaşından təbəssümə uzanan yol – bu, millətin dirənişinin, inamının və iradəsinin simvoludur.

Gülşən xanım ictimai işlərdə də fəal idi. Xocalı Soyqırımını Tanıtma İctimai Birliyində Qadınlar Şurası sədrinin müavini kimi fəaliyyəti onun ictimai ruhunu, Vətənə olan bağlılığını göstərirdi. O, təkcə öz həyatını deyil, xalqın yaddaşını da yaşatmaq üçün çalışırdı.

Vətən sevgisi onun ailəsinə bağlılığında, övladlarına göstərdiyi qayğıda, çəkdiyi əziyyətlərə baxmayaraq sınmayan qadın qürurunda özünü göstərirdi. O, həm ana, həm həyat yoldaşı, həm də vətənpərvər bir qadın kimi bütün çətinlikləri sinəsinə çəkərək, ailəsini qorudu, övladlarını böyütdü, Vətənə xidmətini davam etdirdi. Onun həyatında qadın qüruru, ailə sevgisi və Vətənə bağlılıq bir-birinə qarışaraq bütöv bir mənəvi gücə çevrildi.

Bu ömür hekayəsi bir fəlsəfi nəticəyə gətirir: insanın taleyi ilə xalqın taleyi bir-birinə bağlıdır. Bir qadının göz yaşları bütöv bir millətin göz yaşlarına çevrilə bilər, bir qadının təbəssümü isə bütöv bir millətin qələbə təbəssümünü ifadə edə bilər.

Gülşən xanımın həyat yolu sübut edir ki, Vətən sevgisi insanı sınmaz edir. Onun gözlərindəki sevinc yaşları, üzündəki təbəssüm bir daha göstərir: Azad Azərbaycan var olduqca, xalqın həsrəti bitəcək, torpaq öz sahiblərinə qovuşacaq.

Mövsümağa Ədalətoğlu
yazıçı-publisist