Uşaqlığın sakit fəsillərində, Salyanın payız küləyi altında yarpaq tökən ağaclara heyranlıqla baxırdım. İndi isə o səssiz mənzərələrin içində bir hikmətin yaşadığını anlayıram. O ağaclar, heç bir söz demədən, fəsil dəyişdikcə dəyişməyə razı olan varlıqlardır – sanki onlar bir əhd bağlayıblar: “Gələn payızda buraxacağam, qışda dözəcəyəm, yazda diriləcəyəm.” Və onlar bu vədə həmişə sadiq qalırlar.

İnsan isə... tez-tez danışır, vəd verir, and içir. Amma zaman dəyişəndə – rahatlıq yerini çətinliyə verəndə, sadiqlik sınananda – sözlər xatırlanmaz olur. Ən acısı da budur: ağac səssizdir, amma sabitdir. İnsan səsli, amma dəyişkəndir. Ağac yerə yarpaq tökər, amma insan bəzən öz dəyərini tökər – pul qarşısında, nüfuz qarşısında, dünyəvi istəklərin təzyiqi altında.

Təbiət bizə dərs verir, biz isə o dərsi tez unuduruq. Ağaclar hər payızda bizə xatırladır: vermək, buraxmaq, dəyişmək – bunlar zəriflikdir, qorxu deyil. Onlar qışın sərtliyində sabit dayanaraq, yazın təzəliyini səbir ilə gözləyirlər. Bu səbr insan üçün nə qədər əskikdir... Çünki insan tez-tez nəticə istəyir, yolun özünü deyil – məqamı gözləmək əvəzinə ani qazanclara yönəlir.

Etibar – təbiətdə daha möhkəm, insanın dilində isə daha kövrəkdir. Ağac verdiyi vədə əməl etməklə bizə göstərir ki, səssiz fədakarlıq əsl möhtəşəmlikdir. İnsan isə bəzən yüksək səslə danışır, amma dərinlikdə sədaqət yox olur.

Mövsümağa Ədalətoğlu
Yazıçı-publisist
Bakı:
07.12.2022.