Bu həyatda çox insanlar görmüşəm, çox dostluqdan danışanları eşitmişəm. Lakin zamanla anlayıram ki, “dost” sözünə hər kəs layiq deyil. Əsil dost olmaq üçün birinci növbədə dürüstlük, mərdlik, sözə sədaqət və Allaha bağlılıq gərəkdir. Bu xüsusiyyətlər bir insanda cəmləşəndə, o artıq sadəcə bir dost deyil – bir örnək, bir etibar mənbəyidir. Ruslan Yusifov məhz belə bir insandır.

Ruslan Yusifov dostlar arasında səmimiyyəti, təvazökarlığı və etibarı ilə seçilir. Onunla bir masa arxasında oturan hər kəs bilir ki, bu insanın sözü ilə əməli bir-birinə uyğundur. O, heç vaxt özünü önə çıxarmır, amma davranışları ilə hər zaman nümunə olur. İşlədiyi Lənkəran Şəhər Aeroportunda da onun adı hörmətlə çəkilir. İşçi kollektivi arasında o, yalnız peşəkar deyil – həm də insani keyfiyyətləri ilə seçilən bir şəxsiyyətdir.

Ruslan Yusifovun həyatında iman xüsusi yer tutur. O, müqəddəs Kəbəni ziyarət edərək Həci adını qazanıb. Bu ad ona sadəcə dini bir status verməyib – həm də cəmiyyət içində daha böyük bir məsuliyyət yükləyib. Çünki Həci adını daşımaq, onu yaşamaq deməkdir. Ruslan bu ada layiq olduğunu davranışları, münasibətləri və həyat tərzi ilə sübut edir. Yaşadığı bölgədə insanlar onu hörmətlə qarşılayır, məclislərdə onun varlığı bir nüfuz, bir dəyər kimi qəbul olunur.

Onun həyatında bir başqa dəyər də var – ata adı. Ruslan Yusifov atasının – Əbülfət Yusifovun adını uca tutmaqla, bir evladın ata mirasına necə sahib çıxdığının canlı nümunəsidir. O, bu adı yalnız qoruyub saxlamır – onu davranışları ilə, əməlləri ilə, insanlara olan münasibəti ilə daha da yüksəldir. Bu, təkcə ailə içində deyil – cəmiyyətin hər qatında hiss olunur.

Ruslan Yusifov dostluq anlayışını sadəcə sözdə deyil, əməldə yaşadır. Onun dostluğu bir sığınacaqdır, bir dayaqdır, bir güvəndir. O, heç vaxt özünü üstün tutmur, amma hər zaman başqalarının yükünü bölüşməyə hazır olur. Belə insanlar cəmiyyətin səssiz qəhrəmanlarıdır – görünmədən görünən, danışmadan danışdıran, sadəlikdə böyüklük göstərən insanlar.

Ruslan Yusifovun həyatı bizə göstərir ki, insanın böyüklüyü onun vəzifəsində deyil – onun niyyətində, əməllərində və qəlbindədir. O, dostluğun mənasını yaşadan, ata adını ucalarda qoruyan, imanla yaşayan bir insandır. Belə insanlar cəmiyyətin sütunlarıdır – səssiz, sadə, amma möhkəm və dəyərli.

Mövsümağa Ədalətoğlu
Yazıçı-publisist.