Heç kim məni yoxluğu ilə sınamasın. Mən, baxmağa doymadığım gözlərə üz çevirən adamam. Bu, bir zəiflik deyil — bu, içimdəki sevginin nə qədər dərin, nə qədər incə olduğunu göstərən bir səssizlikdir. İnsan bəzən sevdiyindən uzaqlaşmaqla onu daha çox qoruyur. Mən o gözlərdə özümü tapmışdım, amma özümü itirməmək üçün onlardan uzaqlaşmağı seçdim. Çünki sevgi, yalnız var olmaq deyil, varlığınla incitməməkdir.

Səni sevdim. Səni tanımadan əvvəl də, tanıdıqdan sonra da. Səni sevdim, çünki sənə baxanda dünya mənim üçün dayanırdı. Sənin varlığın, mənim içimdəki bütün boşluqları doldururdu. Amma bu sevgi, sahib olmaq istəyi ilə deyil, qorumaq ehtiyacı ilə doğulmuşdu. Mən səni itirməkdən qorxmadım — mən səni incitməkdən qorxdum. Çünki sən, mənim içimdəki ən saf duyğunun adı idin.

Səninlə keçirdiyim hər an, yaddaşımda bir nağıl kimi yaşayır. Gülüşün, sanki qaranlıq bir otağa düşən günəş şüası kimi içimi işıqlandırırdı. Sənin səsin, ən sevdiyim musiqidən daha sakitləşdirici idi. Sənin varlığın, mənim üçün bir möcüzə idi — izahı olmayan, amma hiss edilən bir möcüzə. Amma mən bu gözəlliyin içində özümü itirməməliydim. Sevgi, bəzən özünü qorumaq üçün geri çəkilməkdir. Bəzən bir addım geri atmaq, bir ömürlük hörmətin ifadəsidir.

Mən susuram. Susduğum üçün zəif sanma məni. Sükutumda bir ömürlük sevgi yatır. Mən səni unutmaq üçün yox, xatırlamaq üçün susuram. Hər gecə səni düşünürəm — səninlə danışmadığım cümlələri, sənə demədiyim hissləri, sənə toxunmadığım anları. Varlığınla nəfəs aldığım günləri, yoxluğunla böyüdüyüm gecələri. Sənin adını içimdə səsləndirirəm, amma dilimə gətirmirəm. Çünki bəzən sevgi, səslə deyil, sükutla yaşanır.

Heç kim məni yoxluğu ilə sınamasın. Mən, bir zamanlar gözlərində gələcəyini görən, amma o gələcəkdən öz xoşu ilə imtina edən adamam. Mən, varlığına dua etdiyim birini, yoxluğunda da sevməyi bacaran adamam. Bu sevgi, zamanla solmayan, məsafə ilə sönməyən, qürurla yaşanan bir sevgidir. Mənim sevgim, səssizliyin içində səslənən, uzaqlığın içində yaxın olan bir sevgidir.

Səni sevmək, bir ömür boyu içimdə daşıyacağım bir sirdir. Və bu sirr, mənim ən gözəl yükümdür. Bəlkə bir gün, zaman bizi yenidən bir cümlədə birləşdirər. Bəlkə bir baxış, bir təsadüf, bir səssiz salam... Amma o gün gəlməsə də, mən səni sevməkdən vaz keçməyəcəyəm. Çünki sən, mənim içimdəki ən gözəl "keçmiş" və ən dəyərli "hələ də" olaraq qalacaqsan.

Mövsümağa Ədalətoğlu
Yazıçı-publisist