Əgər Yaradan bir anlıq mənə ixtiyar versəydi, həyatın ən gözəl sətirlərini sənə yazardım. Qələmim kağız axtarmazdı, çünki səni yazmaq üçün kağız yetməzdi — mən səni zamanın üzərinə yazardım. Səni yazmaq, sadəcə bir hissin ifadəsi deyil, bir varlığın mahiyyətini anlamaq cəhdidir. Sənə baxmaq, kainatın sükutunda bir səs eşitmək kimidir — səssiz, amma dərin.

Axşamlar sənin yoxluğunun kölgəsi, səhərlər sənin varlığının işığı olardı. Mən hər günümü sənə çevirmək istərdim — elə bir gün ki, içində kədər olmasın, göz yaşına yer qalmasın. Sənin sinənin dağını görmək, mənim içimdə bir uçurumun yaranması deməkdir. Mən o uçurumu doldurmaq üçün öz ruhumu sənə verərdim. Ömrünün qışı gəlməsin deyə, baharları sənə bağışlayardım — solmayan, daim çiçək açan baharları.

Saçına düşən ağlar zamanın izidir, amma mən o izləri silmək üçün öz zamanımı sənə verərdim. Gözümün qarasını sənə yazardım — qorumaq üçün yox, sənə baxanda dünyanı unutmaq üçün. Sənin varlığın, mənim yoxluğumu mənalı edərdi. Əllərindən kədəri almaq, yanağından göz yaşını silmək — bu, sadəcə fədakarlıq deyil, bu, insanın ruhunu sənə hədiyyə etməsidir.

Sevincin ən saf halını sənə yaşatmaq, sənin gülüşündə öz varlığımı tapmaq istərdim. Çünki sevgi, bir hiss deyil — o, insanın içindəki sonsuzluqdur. O, zamanın dayandığı, qəlbin danışdığı yerdir. Səni yazmaq, sadəcə söz deyil — bu, bir dua, bir nəfəs, bir ömürdür. Hər kəs yaşamaq üçün doğulur, amma sevmək üçün var olur. Mən isə, əgər ixtiyar verilsəydi, yalnız səni yazardım — çünki sən, yazılmaqla bitməyən bir əlyazmasan.

Mövsümağa Ədalətoğlu
Yazıçı-publisist