Bəzən həyat bizə elə bir itki yaşadır ki, zaman keçsə də, yaranan boşluq heç vaxt dolmur. Hər gün, hər an içimizdə bir səs deyir: “O, indi gələr… gülə-gülə, sevinc dolu baxışları ilə içəri girər…” Amma qapı açılmır. Səssizlik daha da dərinləşir. Və biz anlayırıq ki, bu yoxluq gerçəkdir. Bu sükut, bu həsrət — əbədi bir ayrılığın səsidir.

Əziz dayım… Sənin yoxluğun artıq bir ilə yaxınlaşır. Amma mən hələ də sənin gəlişini gözləyirəm. Sanki bir yuxudayam və sən hər an bu yuxudan oyadacaqsan məni. Sənin gülüşün, gözlərindəki o parlaq sevinc, həyat eşqi ilə dolu varlığın — hamısı elə canlı, elə yaxın görünür ki, yoxluğunla barışmaq mümkün deyil.

Sən bu fani dünyada qısa müddət yaşadın, amma dərin, silinməz, unudulmaz bir iz qoydun. Sənin varlığın bir ailəni birləşdirən, sevinc saçan, hər kəsin könlünə yol tapan bir nur idi. Səninlə keçən hər an, hər söhbət, hər zarafat indi bir xəzinəyə çevrilib. Sənin yoxluğun isə bir dağa — ağır, sarsıdıcı, amma müqəddəs bir dağa çevrilib.

Sənin gedişinlə həyatın nə qədər kövrək, nə qədər qəfil və nə qədər qiymətli olduğunu bir daha anladım. Sən bizə öyrətdin ki, insan yalnız yaşadığı illərlə deyil, toxunduğu qəlblərlə, buraxdığı izlərlə xatırlanır. Və sən, əziz dayım, saysız qəlblərə sevgi toxumu səpdin.

İndi sənsiz keçən hər gün bir imtahandır. Amma eyni zamanda bir dua, bir xatirə, bir təşəkkürdür. Səni tanıdığım, sənin ailənin bir parçası olduğum üçün minnətdaram. Sənin kimi bir insanın varlığına şahidlik etdiyim üçün qürurluyam.

Ruhun şad olsun, əziz dayım. Səni heç vaxt unutmayacağam. Sənin gülüşün, baxışların, həyat dolu varlığın mənimlədir — hər zaman, hər yerdə. Sən bu dünyadan köçsən də, qəlbimdə yaşamağa davam edirsən. Və bir gün, haradasa, bir yerdə, yenidən görüşəcəyimizə inanıram.

Əbədi sevgi və həsrətlə,
_Sənin səni heç vaxt unutmayan bacın oğlu_
*Mövsümağa Ədalətoğlu*
Yazıçı-publisist