Onu ürəyimdə öldürəcəm. Səssiz, izsiz, qışqırmadan. Artıq sevməyərək. Çünki birini sevməyi buraxdığında, o insan içində ölməyə başlayır. Bu ölüm fiziki deyil, ruhidir. Görünməzdir, amma hiss olunur. Sanki bir otağın qapısı bağlanır içində – bir zamanlar işıqla dolu olan otaq indi qaranlığa qərq olur.

İnsan sevdikcə yaşayar. Sevgi – ruhun nəfəsidir. O nəfəs kəsildikdə, içimizdəki canlılıq da solur. Birini ürəyində yaşatmaq – ona yer verməkdir. Onun adı, səsi, baxışı – hər biri içimizdə bir iz buraxır. Amma sevgi çəkildikdə, o izlər silinməyə başlayır. Artıq o ad bizi titrətmir, o səs bizi çağırmır, o baxış bizə toxunmur. Və bir gün, tamamilə yox olur. Tərtəmiz ölür.

Bu, bir insanın içində baş verən səssiz inqilabdır. Qəzəb yoxdur, nifrət yoxdur – sadəcə boşluq. Və bu boşluq, bəzən ən ağır hissdir. Çünki bir zamanlar orada sevgi vardı. İndi isə – səssizlik. Bu səssizlik insanı dəyişdirir. Daha ehtiyatlı olur, daha soyuq, daha uzaq. Çünki bir dəfə içində birini öldürən, bilir ki, sevgi ölümlə bitə bilər.

Fəlsəfi baxımdan, bu bir varlıq itkisi deyil – mənanın itkisidir. Sevgi insanın dünyaya baxışını formalaşdırır. Sevdiyin insanla dünya daha rəngli, daha mənalı görünür. Amma o sevgi yox olduqda, dünya solur. Artıq günəş eyni parlamır, musiqi eyni səslənmir, sözlər eyni mənanı daşımır. Hər şey dəyişir. Çünki sevgi – varlığın şərhidir. O şərh itdikdə, həyat susur.

Psixoloji olaraq, bu bir travmadır. Amma səssiz travma. İnsan birini sevməyi dayandırdıqda, onunla bağlı bütün emosional bağlar da zəifləyir. Xatirələr solur, arzular sönür, ümidlər çökür. Və insan öz içində bir boşluqla üz-üzə qalır. Bu boşluq – sevmədiyin insanın yoxluğu deyil, sevməyi bacarmadığın anın ağırlığıdır.

Poetik olaraq, bu bir ayrılıq deyil – bir susqunluq hekayəsidir. İçində yaşayıb, içində ölən birinin hekayəsi. O, bir zamanlar hər şeyimiz idi. İndi isə – heç kim. Və bu “heç kim”lik, bəzən ən ağır yükə çevrilir. Çünki biz onu unutmaq istəmirik, sadəcə artıq hiss etmirik.

Publisistik olaraq, bu bir çağırışdır: sevməyi unutmayın. Sevmək – yaşamaqdır. Sevmək – içində insan yaşatmaqdır. Və birini ürəyinizdə öldürmədən öncə, düşünün: o insan sizə nə qədər həyat vermişdi? Bəlkə də, siz onunla birlikdə özünüzün bir hissəsini də itirirsiniz.

Mövsümağa Ədalətoğlu
Yazıçı-publisist