İlk baxışdan gecə qaranlıq görünür — işıqsız, səssiz, hərəkətsiz. Uşaqkən bu qaranlıq sadəcə yuxuya aparan bir keçid idi, yataqdan yuxuya, yuxudan sabaha. Amma böyüdükcə insan anlayır ki, gecə sadəcə bədənə deyil, ruha da toxunur. Gecə yatmaq üçün deyilmiş; o, susmuş duyğuların danışmağa cəsarət etdiyi vaxt imiş.

Gündüz insanın səsini kəsir sanki — danışsa da, dinlənmir; gülümsəsə də, ağrısı görünmür. Amma gecə... o, səssizdir, amma anlayandır. Qaranlığın içində görünməz izlər olur, hər göz yaşının səbəbi, hər xatirənin ağırlığı. Gecə anlayır səni, çünki onun özü də səssiz, özü də dərin.

Gecə boyunca fikir yığılır insanın içinə — kimə deyə bilmədiyi sözlər, göstərməyə cəsarət etmədiyi zəifliklər. Səni incidən, amma üzə vurmağa imkan verməyən hər duyğu gecədə rahatca üzə çıxır. Və sən görürsən ki, sənin ruhunla bu qaranlıq sanki söhbət edir. Sən danışırsan, o isə səssizcə dinləyir.

“Sənin kimiyəm ey gecə — səssiz və dərin.” Bu bir bənzətmə deyil, bir etirafdır. İnsan gecədə özünü tapır, özünün daha səmimi versiyasıyla qarşılaşır. Gecənin sükutu, bəlkə də ən güclü səslərdən biridir — çünki o səslər başqaları üçün deyil, yalnız sənin üçün danışır.

Gecə bəzən bir sığınacaq olur. Heç kimin olmadığı, amma insanın öz varlığıyla dolu olduğu yer. Gecədə bəzən heç nə olmur — amma hər şey hiss edilir. Ruhun toxunur, ürəyin danışır, düşüncələrin yüklənir. Gecə səni dinləmədən təsəlli verən tək zaman dilimidir.

Mövsümağa Ədalətoğlu
AJB-nin üzvü
Yazıçı-publisist.