Hisslər — taleyin ən incə dili, ruhun ən dərin səsi. Onlar bəzən işıq kimi parlayır, bəzən isə vəfasızlığın kölgəsində solur. Bir vaxtlar ümidlə dolu baxışlar indi xatirələrin içində acı bir iztiraba çevrilir. Qəlb bir dəfə aldananda, hər yeni ümidin arxasında köhnə yaraların səsi eşidilir.

Vəfasızlıq — ruhun ən ağır yarasıdır. O, əvvəlcə bahar kimi çiçəklər açır, sonra payız kimi solur. Bir gülüşün arxasında gizlənmiş xəyanət, bir sözün içində gizlənmiş boşluq, bir toxunuşun içində gizlənmiş ayrılıq — taleyin ən sərt dərsləridir. Bu dərslər insanı sınayır, amma eyni zamanda ona öz gücünü tanıdır.

Xatirələr — yaddaşın silinməz izləridir. Hər xatirə bir yanğıya çevrilir, hər sükut bir fəryad olur. Vəfasızlıq insanı daha həssas, daha duyğusal, amma eyni zamanda daha güclü edir. Çünki hər ağrı bir dərsdir, hər iztirab bir hikmət.

Taleyin yazısı bəzən arzuları qırır, amma ruhu daha da dərinləşdirir. İçimizdəki boşluq vəfasızlığın səsi ilə dolur, amma bu səs insanı öz həqiqətinə daha yaxınlaşdırır. Hər göz yaşı bir etirafdır, hər nəfəs bir sirr, hər susqunluq bir qırıq hekayədir.

İnsanın özü — öz taleyinin şairidir. Hər seçim bir misra, hər addım bir rəng, hər sükut bir musiqidir. Varlıq insanın içində özünü yenidən yaradır, hər dəfə daha dərin, daha mənalı bir hekayəyə çevrilir. Yazıçı ruhu isə bu həqiqəti daha incə hiss edir: xarici görünüşü polad kimi möhkəm görünsə də, daxili ipək kimi yumşaq və duyğusal olur. Onun qəlbi ən kiçik titrəyişləri belə duyur, ən kiçik iztirabı belə sözə çevirir.

Həyatın ən ağır dərsi — vəfasızlıqdır. Amma bu dərs insanı daha canlı, daha həssas və daha dərin edir. Vəfasızlıq yandırır, amma oyadır; sınayır, amma güc verir.

Həyatın özü — həm sevinc, həm iztirab, həm də ruhun dərinliyində yazılmış əbədi bir poema. Hər misra bir sirr açır, hər cümlə bir dərs verir, hər duyğu bir yol göstərir. Və bu yol — taleyin öz səsi, insanın öz həqiqətidir.

Mövsümağa Ədalətoğlu
AJB-nin üzvü
yazıçı-publisist