İnsanın yaşı – sadəcə rəqəmlərin səssiz yürüşüdür. Amma onun yaşadıqları – ruhun dərinliklərində gizlənmiş, görünməz, amma hiss olunan izlərdir. Üzə baxanda gülüşü görürsən, lakin qəlbinin yorğunluğuna baxanda zamanın sındırdığı, amma hələ də döyünən bir gücün titrəyişini duyursan. Çiçək açmış duruş – baharın təbəssümüdür, ayaz vurmuş budaqlar isə həyatın sərtliyinə tab gətirən möhkəmliyin fəlsəfəsidir.

Bir zamanlar palçıqdan evlər vardı – sadə, kövrək, amma içində qızıl ürəkli insanlar yaşardı. O evlərin divarları torpaqdan idi, amma içindəki insanlar bir-birinə sığınaraq göylərə yüksəlirdilər. İndi isə qızıldan evlər var – möhtəşəm, parlaq, amma içində palçığa batmış ürəklər susur. Bu, zamanın ən acı ironiyasıdır: daşlar möhkəmlənib, divarlar yüksəlib, amma ruhlar dağılır, ürəklər çökür.

Əslində həyatın dəyəri daşda, mərmərdə, qızılda deyil – insanın içindədir. Yorulmuş qəlbin dərinliyində gizlənən bir damla mərhəmət, bir parça sevgi bütün saraylardan daha qiymətlidir. Ayaz vurmuş budaqlar baharda yenidən çiçək açanda bizə öyrədir ki, sınmış ruh da sevgi ilə dirilə bilər.

Unutma: gözəllik zahirdə deyil, daxildədir. Əsl zənginlik evlərin parıltısında deyil, ürəklərin işığında gizlidir. Və bəlkə də insanın ən böyük mübarizəsi – daşdan tikilən evlərdə palçıqa batmış ürəklərlə yaşamaq deyil, palçıqdan tikilən evlərdə qızıl kimi ürəklərlə yaşamağı bacarmaqdır.

İnsanın ruhu bəzən ayaz vurmuş budaq kimidir – donmuş, sınmış, amma içində gizli bir bahar toxumu daşıyan. O toxum – ümidin, sevginin, mərhəmətin toxumudur. Həyatın ən böyük möcüzəsi budur: qışın sərtliyindən sonra baharın yenidən doğması.

Əgər insan öz içindəki ayaz vurmuş budaqları çiçəkləndirə bilsə, onda evlər qızıldan olsa belə, ürəklər palçığa batmaz. Çünki qızılın parıltısı gözləri aldadır, amma qəlbin işığı ruhu dirildir.

Mövsümağa Ədalətoğlu
Yazıçı-publisist