1994-cü il fevralın 14-ü Murovdağın zirvəsində yaşanan faciə sadəcə bir əməliyyatın tarixi deyil, həm də bir millətin ruhunun sarsılmazlığının imtahanı idi. O günün qarlı səngərlərində 140 nəfər şəhid oldu – onların hər biri Vətənin azadlığı uğrunda öz canını fəda edərək əbədi işığa çevrildi. 111 nəfər itkin düşdü – zamanın qaranlıq dəhlizlərində gizlənən bu talelər hələ də bir sirr kimi yaşayır, amma hər birinin izi xalqın dualarında və göz yaşlarında əks-səda verir. 1337 nəfər donvurmadan xəstəxanalara aparıldı – bu rəqəmlər bədənin gücünün məhdudluğunu, amma ruhun möhkəmliyini göstərən bir simvola çevrildi.

Bu tarix bizə öyrədir ki, Vətən sevgisi cismin zəifliyini aşır, ruhu əbədi alova çevirir. Şəhidlərimizin qanı ilə yazılan bu səhifə xalqın yaddaşında bir dərsdir: ölümün soyuğu qarşısında ruhun istiliyi qalib gəlir. İtkinlərin taleyi isə bizə göstərir ki, zamanın qaranlığına bürünən insan izi belə unudulmur – hər bir göz yaşı, hər bir dua onları yaşadır.

Fevralın 14-ü dünyada sevgi günü kimi tanınır, amma bizim üçün bu gün Vətən sevgisinin ən ali zirvəyə yüksəldiyi gündür. Bu sevgi yalnız bir hiss deyil, həm də bir fəlsəfi məna daşıyır: insan torpaqla birləşəndə əbədiyyətə çevrilir.

Tarixi baxışla desək, Murovdağ əməliyyatı Azərbaycan tarixinin ən sərt imtahanlarından biri idi. Bu imtahanın nəticəsi isə bir millətin möhkəmliyini, bir xalqın iradəsini, bir dövlətin yaddaşını formalaşdırdı. Şəhidlərimiz milli kimliyimizin sütunlarıdır, qazilərimiz isə dirənişin canlı simvoludur.

Allah şəhidlərimizi öz nurunda qərar versin, qazilərimizə şəfa bəxş etsin. Bu tarixi unutmaq olmaz, çünki unutmaq – ruhun işığını söndürmək deməkdir. Murovdağın zirvəsində əsən külək hələ də bir fəlsəfi səs kimi səslənir:
“Tarix yalnız rəqəmlərlə deyil, ruhun gücü ilə yazılır.”

Mövsümağa Ədalətoğlu,
yazıçı-publisist