Otuz ildən artıq bir həsrətin qaranlığından sonra, bu gün Müstafayeva Gülşən Rəşid qızı öz doğma torpağında — Xocavənd şəhərində baharı qarşılayır. Bu, sadəcə bir mövsümün gəlişi deyil, bir ömrün, bir xalqın, bir millətin qələbə ilə taclanmış arzusu, həsrətin sonu, ümidin başlanğıcıdır.

Novruzun tonqalı alovlananda, o alov yalnız budaqları yandırmır. O, otuz ilin həsrətini külə çevirir, ayrılığın iztirabını göylərə sovurur. Hər qığılcım bir dua kimi yüksəlir: Şəhidlərimizə rəhmət, Qazilərimizə şəfa, Cənab Prezident, Ali Baş Komandan İlham Əliyevə can sağlığı. Bu dualar baharın nəfəsi ilə birləşib göylərə qalxır, torpağın ruhunu işıqlandırır.

Tonqalın alovu Xocavəndin göylərinə qalxarkən, sanki min illərin həsrəti bir anın içində külə çevrilir. Baharın nəfəsi bu torpaqda azadlığın səsi ilə qarışır, hər çiçək şəhidlərin ruhundan doğan bir işıq kimi açılır. Qazilərin yarası torpağın dirçəlişinə çevrilir, xalqın iradəsi isə baharın özündən daha güclü bir oyanışa bürünür. Və bu oyanışda Azərbaycan xalqı öz varlığını, öz gücünü, öz əbədi azadlığını bir daha təsdiqləyir.

Və bütün bu mənzərənin mərkəzində bir həqiqət dayanır: Doğma torpaqda baharı qarşılamaq — insanın öz kökünə, öz varlığına, öz həqiqətinə qovuşmasıdır. Bu qovuşma isə yalnız bir fərdin deyil, bütün bir xalqın qələbəsidir.

Mövsümağa Ədalətoğlu
AJB-nin üzvü
yazıçı-publisist