Bəzən insan kölgəsinə baxar və düşünər: “Görəsən, mən kiməm — varlığımın dərinliyi, yoxsa sadəcə görünən siluet?” Halbuki kölgə də aldadır. O, yalnız işığın düşdüyü yerdə var, qaranlıqda isə yox olur. İnsan da belədir: işıqda parıldaya bilər, amma qaranlıqda kim olduğunu göstərər.

İnsan olmaq — doğulmaq deyil, hər səhər vicdanla oyanmaq, hər axşam peşmansız yatmaqdır. Hər gün içindəki insanı yenidən doğurmaqdır. Bəzən böyüklük səsin ucalığında deyil, sükutun dərinliyində gizlənir. Elə səslər var ki, yalnız qəlbin içində eşidilir — səssiz, amma sarsıdıcı.

Gözəllik baxışda deyil, baxışın toxunduğu yerdə çiçək açan duyğulardadır. Dəyər bir adda deyil, o ad çəkiləndə başqalarının gözündə yaranan işıqdadır. İnsanlıq — bir əl uzatmaqdır, qarşılıq gözləmədən. Bir qapı açmaqdır, içindən keçməsən belə. Bir söz deməkdir, amma o sözün sükutdan daha ağır olduğunu bilə-bilə. Bəzən bir damla su olmaqdır — susuz bir ruhun çatlamış torpağına düşmək üçün.

Uzaqdan hər kəs insana bənzəyə bilər. Amma yaxınlaşdıqca bəlli olar: bəziləri sadəcə nəfəs alır, amma yaşamır. Bəziləri danışır, amma demir. Bəziləri gülür, amma sevinmir. Çünki insan olmaq — bioloji hal deyil, mənəvi məsuliyyətdir.

Ən gözəl bəzək — səssizcə edilən yaxşılıqdır. Ən nadir zinət — heç kim bilmədən bağışlamaqdır. Ən dərin yara — başqasının acısını özündə hiss etməkdir. Ən böyük güc — incimədən sevmək, sınmadan bağışlamaq, yorulmadan insan qalmaqdır.

Özünü bəzədikcə, iç soyunar. Halbuki içi işıqlı olanın zahiri də parlayar. Çünki nur dəridən deyil, dərindən doğar. İnsanlıq — nə titul, nə təmtəraqdır. O, bir nəfəsin içində gizlənən səmimiyyətdir. Bir baxışın içində gizlənən mərhəmətdir. Bir sükutun içində gizlənən həqiqətdir.

İnsan olmaq bir başlanğıcdır, amma insan qalmaq — bir sənətdir. Və bu sənət, hər gün içindəki heykəli yonmaqla, hər səhvini düzəltməklə, hər acını sevgi ilə yumşaltmaqla yaşanar.

Mövsümağa Ədalətoğlu
Yazıçı, publisist