İnsanın ən ağır savaşı – səssizliyin içində qopan, görünməyən, amma hər hüceyrəni titrədən bir savaşdır. Bu savaş nə silahla, nə sözlə, nə də zamanla aparılır. Bu savaş insanın içində, düşüncənin sərt qayaları ilə hissin incə sükutu arasında baş verir. Bir tərəfdə qatı duman kimi sıx düşüncələr, o biri tərəfdə isə qırıq güzgü kimi parça-parça olmuş duyğular. Və bu iki uçurum arasında asılı qalan ruh, hər gün bir az daha çatlayır, bir az daha susur, bir az daha yox olur.

Əlimdə olsaydı, sənin qapından içəri keçməzdim, dünya. Sənin daş divarların arasında nəfəs almağa çalışmaz, saxta baharlarına inanmazdım. Sənin günəşin belə üşüdür – çünki içimdəki qış heç zaman ərimir. O qədər illəri boşuna yaşayıb, yazıq ürəyimi yormazdım. O ürək ki, hər döyüntüsündə bir çağırış vardı – cavabsız qalan, sükutun içində itib-batan bir çağırış. Amma sən, dünya, bu çağırışlara kar, bu qırılmalara laqeyd oldun. Sənə görə, hiss edənlər zəif, düşünənlər gecikir, susanlar unudulur.

Sənə gəlmək mənim seçimim deyildi. Amma qaldım. Qaldım, çünki getmək üçün yol yox idi. Qaldım, çünki içimdəki səssizlik sənin səs-küyündən daha tanış idi. Qaldım, çünki bəzən insan heç bir yerə aid olmadığını dərk etdikdə, hər yerdə qalırmış kimi davranır. Amma sən, dünya, hər dəfə məni bir az daha sınadın. Hər dəfə bir az daha uzaqlaşdırdın məndən özümü. Güzgülərdə tanımadığım bir üz, gecələrdə tanımadığım bir nəfəs oldum. Sanki öz kölgəmə belə yad idim.

İndi isə, bax, bu sətirlərdə səni tərk edirəm. Sənin daş ürəyinə, səssiz gecələrinə, yalançı sabahlarına bir vida yazıram. Qoy bu sözlər, içimdə qopan fırtınaların səssiz şahidi olsun. Qoy bu mətn, bir insanın içindəki qaranlığın izlərini daşısın. Qoy oxuyan hər kəs öz içindəki boşluğa bir ad versin. Çünki bəzən sözlər susar, amma sükut danışar. Və o sükutda gizlənən həqiqət, ən sərt qışdan da soyuq, ən qaranlıq gecədən də dərin olar.

Bəzən ən böyük dirəniş – susmaqdır. Ən böyük qərar – dönməməkdir. Və mən, dünya, dönmürəm. Sənin qonağın olmaqdan, sənin oyunlarını oynamaqdan, sənin maskalarına baxmaqdan yoruldum. Mən artıq səssizliyə sığınıram. Çünki bəzən ən güclü söz – deyilməyən sözdür. Və mən o sözü içimdə daşıyıram – səssiz, sarsıdıcı, əbədi.

Mövsümağa Ədalətoğlu
Yazıçı,publisist