Bu gün, 14 iyul 2025-ci il, Azərbaycan tarixinin ən dərin köklərinə toxunan, bir qəhrəmanın şəhadət günü olaraq yaşanır. General Mayor Polad Həşimovun şəhadətindən beş il ötür, amma onun adı təkcə salnamələrdə deyil – vicdanlarda, dualarda, bayraqlarda yaşayır. Bu gün bir anın deyil, bir çağırışın ildönümüdür.

Tarixin bəzi səhifələri qanın, ruhun və sükutun birləşməsindən doğur. General Mayor Polad Həşimovun həyatı bu xəttin ən qabarıq, ən işıqlı izlərindən biridir. O, tarixin içindən çıxmış bir idealdır – səssizliyi ilə danışan, ölüm ilə həyat verən, yoxluğu ilə varlıq oyadan bir qəhrəmandır.

Polad Həşimov heç zaman özünü ön plana çıxarmadı, lakin varlığıyla minlərin qürur mənbəyinə çevrildi.
Onun sadəliyi zənginliyə, susqunluğu müdrikliyə, hərbi formasında isə bir xalqın iradəsi cəmlənmişdi.
Ən böyük danışıqları əməli ilə etmişdi – döyüş meydanında, ön cəbhədə, ölümə bir addım qalanda belə geri dönməmək onun dilindəki ən təsirli cavab idi.

Polad Həşimovun şəhadəti sadəcə bir döyüşçünün itkisi deyil – bu, ruhun bədənə sığmadığı anda qanla azadlıq yazmasıdır.
O gün, yalnız torpağa bir əsgər düşmədi – minlərlə vicdanda bir səs oyandı: “Səni oyadan Poladdır.”
Onun şəhadəti, xalqın iradəsinə bir güzgü oldu – xalq özündə nə qədər güclü olduğunu görüb ayağa qalxdı.

Polad Həşimov bir ad, bir insan, bir rütbə deyildi – o, ruh idi, yol idi, çağırış idi.
Onu tanıyanlar, sadəcə bir hərbçini yox, içlərindəki azadlıq hissini tanıyırdılar.
Gənc nəsil üçün o, tarix dərsi deyil – ruh dərsidir: qorxmamaq, susmamaq, dönməmək və sevmək.

İndi o, səmada dalğalanan hər bayraqda, bir əsgərin gözündəki parıltıda, bir ananın duasındadır.
Onun adını demək, sadəcə xatırlamaq deyil – o adı yaşatmaq bir borcdur.
“Rahat uyu, Cənab General” demək, sadəcə bir səslənmə deyil – bu, bir vədin başlanğıcıdır: bu xalq heç zaman unutmur.

Mövsümağa Ədalətoğlu
Yazıçı-publisist.