Sükutun içində bir il daha əriyib zamanın qucağında yox oldu.
Saniyələr sükuta bürünüb, saatlar öz axarında əriyərkən,
Keçmişin aynasında əks olunan xatirələr —
bəziləri gülümsəyir, bəziləri göz yaşına çevrilir,
bəziləri isə qəlbin dərinliyində iz salan səssiz haray kimi qalır.
Hər biri bir dərs idi —
bəzən bir baxışda gizlənən həqiqət,
bəzən bir ayrılığın içində doğulan yetim bir ümid.
Zamanın sınağından keçən ruhumuzda
bu il bir kitab kimi bağlandı —
səhifələri sevgi, itki, səbr və dua ilə yazılmış bir kitab...

2026, sən gəlirsən...
Səni gözləyən qəlblər var —
yarım qalmış dualarla,
yarımçıq qalmış arzularla,
və hələ də sönməyən,
külü altından köz kimi parlayan ümidlərlə.
Gəl, zamanın yaralarını sağalt,
Gəl, insanı insana yad etmə,
Gəl, qaranlıqları nurla əvəz et,
Gəl, sevgi ilə toxun hər ürəyə,
çünki bu dünya —
səssiz qış gecəsində üşüyən bir uşaq kimidir,
bir az istilik, bir az şəfqət, bir az da ümid gözləyir...

Yeni il — sadəcə təqvim dəyişimi deyil,
Bu, ruhun yenidən doğuluşudur,
İçimizdəki qaranlığa işıq salmaq cəhdidir,
Qırılmış güzgülərdə özümüzü yenidən tapmaq istəyidir,
və hər səhər oyananda “hələ gec deyil” deyə
pıçıldayan bir ümiddir.
Bu, zamanın bizə verdiyi ikinci şansdır —
daha çox sevmək, daha az incitmək,
daha çox dinləmək, daha az mühakimə etmək üçün...

2026, səssizcə gəl, amma iz qoy...
Sözlərə sığmayan sevinclər gətir,
Səssiz ağrıları dilləndir,
İnsanlara insan olduqlarını xatırlat,
Unudulmuş dəyərləri oyat,
Qəlbləri birləşdir,
və bizi özümüzə qaytar...
Çünki biz çoxdan özümüzdən uzaq düşmüşük,
və sən — bu uzaqlığın sonuna yazılmış bir məktubsan.

Və unutma:
Ən gözəl dəyişikliklər içimizdə başlayır,
Ən böyük möcüzə — ümidini itirməyən bir qəlbin döyüntüsüdür.
Çünki insan — sınsa da,
yenidən doğmağı bacaran bir möcüzədir.
Və hər yeni il — bu möcüzənin təzələnmiş nəfəsidir.

Mövsümağa Ədalətoğlu
Yazıçı-publisist