Adam elə darıxır hərdən…
Sanki bütün kainat bir anlıq dayanır, ulduzlar gözlərini yumur, ay öz işığını gizlədir.
O darıxmaq — bir səssiz fəryaddır, görünməz bir qandaldır, ruhun ayaqlarını bağlayır, ürəyin qanadlarını sındırır.
Adam öz içində min yol gedir, min yolun sonunda bir boşluq dayanır.
O boşluq — sevginin adını pıçıldayan bir sükutdur, həsrətin nəfəs aldığı bir dərinlikdir.

Adam elə darıxır hərdən…
Gözlərində bir işıq yanır, sonra sönür.
Ürəyində bir pərdə açılır, sonra bağlanır.
Darıxmaq — bir dənizdir, görünməz dalğaları ilə içini çırpır, səni özündən alır, sonra özünə qaytarır.
O dənizdə hər dalğa bir xatirədir, hər xatirə bir sevgi, hər sevgi bir həsrət.
Adam o dalğaların içində özünü itirir, sonra yenidən özünü tapır.

Adam elə darıxır hərdən…
Sanki zaman dayanır, sanki kainat susur.
Gecə öz qaranlığını daha da dərinləşdirir, ulduzlar sönür, səma boşalır.
Amma bir ürək döyünür — o döyüntü bütün darıxmağın içində sevginin adını çağırır.
O döyüntü — bir dua qədər sükut, bir qəlb qədər dərinlikdir.

Adam elə darıxır hərdən…
Sevgi bir pəncərə kimi açılır, həsrət bir yol kimi uzanır.
Adam o pəncərədən baxır, o yolda addımlayır, amma heç vaxt sonuna çatmır.
Çünki darıxmaq — sonu olmayan bir yol, bitməyən bir gecə, sönməyən bir işıqdır.
Adam o işığın içində özünü tapır, özünü itirir, sonra yenidən özünü sevir.

Adam elə darıxır hərdən…
Və o darıxmaq — bir sevgi qədər saf, bir həsrət qədər dərin, bir insan qədər həqiqidir.
O darıxmaq — Tanrıya yazılmış bir məktubdur, kainata pıçıldanmış bir sirrdir, ürəyin içində gizlənmiş bir duadır.
Adam darıxanda, sevgi daha da böyüyür, həsrət daha da dərinləşir, ruh daha da saflaşır.
Adam darıxanda, dünya bir anlıq dayanır, amma sevgi — heç vaxt dayanmaz.

Mövsümağa Ədalətoğlu
AJB-nin üzvü
Yazıçı-publisist