İnsan ömrü bir kitabdır – hər səhifəsində bir dərs, hər cümləsində bir imtahan gizlidir. Xəstəlik bu kitabın ən ağır fəsillərindən biridir. O fəsildə insanın gücü sınanır, ümidləri sarsılır, bəzən də həyatın özü sual altına düşür. Amma həmin fəsildə bir nur doğur: şəfa verən əllər, mərhəmətli qəlb, səmimi söz. Mənim on ilə yaxın tanıdığım Rövşən İbişov – qastroentroloq-hepatoloq – məhz belə bir nurdur. O, həkimlik peşəsini yalnız biliklə deyil, vicdanla daşıyan, insanı yalnız xəstə kimi deyil, insan taleyi kimi görən bir insandır.

Həqiqətən maddi imkanı olmayan bir çox xəstəyə əlindən gəldiyi qədər qayğı göstərməsi onun həkimlik missiyasını adi peşədən ayırır. Bu, sadəcə tibbi yardım deyil, həm də mənəvi bir dayaqdır. Mən özüm müayinə olunduğum zaman gördüm ki, bu qayğı sadəcə peşəkar yanaşma deyil, bir qardaş münasibətidir. Bu münasibət insanın ruhunu dirildir, ona güvən verir, ümidini yenidən alovlandırır.

Rövşən həkimin böyüklüyü sadəliyindədir. O, təkəbbürlü davranışlardan uzaqdır, insanı kiçiltmədən ona sevgi ilə yanaşır. Əsl böyüklük də budur – insanı insan olduğu üçün sevmək, ona şəfa vermək. Onun davranışında bir həkimin peşəkarlığı ilə yanaşı, bir dostun səmimiyyəti, bir qardaşın qayğısı var.

Dəhlizlərdə insanların dilindən düşməyən dualar, minnətdarlıq sözləri, gözlərindəki ümid parıltısı – bunlar onun işinin ən böyük mükafatıdır. Sosial şouya çevrilməyən, sadəcə insanlıq borcu kimi görülən bu xidmət, cəmiyyətin vicdanını oyadır. O, göstərir ki, insanın dəyəri sosial mediada paylaşdığı görüntülərdə deyil, insanların qəlbində qoyduğu izdədir.

Rövşən İbişov kimi həkimlər sübut edirlər ki, şəfa yalnız dərmanla deyil, həm də mərhəmətlə mümkündür. Onun əlləri dərman qədər təsirli, qəlbi isə dua qədər güclüdür. Belə insanlar millətin mənəvi sütunlarıdır – onlar həm xəstəyə, həm də cəmiyyətə şəfa verirlər. Şəfa verən əllər baharın ilk günəşi kimidir – soyuq qəlbləri isidir, ümid toxumlarını cücərdir.

Bu sətirlərlə qarşılaşan hər kəs yalnız bir həkimin portretini görmür, həm də insanlığın ən saf təcəssümünü hiss edir. Bu yazı bir insanın peşə yolunu deyil, bir millətin vicdanını təsvir edir. Çünki Rövşən İbişov kimi həkimlər, Azad Azərbaycanın ruhunu yaşadan, millətin mənəvi sərvətini qoruyan qəhrəmanlardır. Onun adı yalnız tibbin deyil, həm də insanlığın tarixinə yazılacaq.

“Bir həkimin şəfalı əli – bir millətin sağlam sabahıdır.
Bir həkimin mərhəmətli qəlbi – bir xalqın vicdanının güzgüsüdür.
Rövşən İbişov kimi insanlar – Azərbaycanın mənəvi dayaqlarıdır.”

Şəfa verən əllər yalnız xəstəni sağaltmır, həm də millətin ruhunu dirildir. Sətirlər irəlilədikcə qəlblər yumşalır, vicdan silkələnir, ümidlər yenidən doğur. Bu yazı bir həkim haqqında deyil – insanlıq haqqında yazılmış bir manifestdir. Mərhəmət insanlığın ən saf musiqisidir – onu dinləyən hər kəsin ruhu sağalır.

Bir həkimin vicdanı – bir millətin sabahına yazılmış ümid məktubudur.
Mərhəmət insanın ən böyük dərmanıdır, onu paylaşanlar isə cəmiyyətin əsl qəhrəmanlarıdır.
Tarixdə adını qızıl hərflərlə yazdıranlar yalnız döyüş meydanında deyil, həm də insan qəlbinə şəfa verənlərdir.

Mövsümağa Ədalətoğlu
AJB-nin üzvü
yazıçı-publisist