Səs — varlığın görünməz nəfəsidir. O, zamanın axarında bir anlıq titrəyir, sonra əbədi sükutun qoynunda itib gedir. Biz eşitdiyimiz hər səsi, gördüyümüz hər üzün xəyalını, yaşadığımız hər anın nəfəsini yaddaşımızın dərin qatlarında qorumağa çalışırıq. Çünki həyatın özü bir axındır: nə geri dönür, nə də təkrar olunur.

Zaman — insanın ən böyük sərvəti, lakin heç kimin mülkü deyil. Biz yalnız onun qonaqlarıyıq. Hər səs, hər üz, hər an — zamanın bizə verdiyi bir borc, bir əmanətdir. Bu əmanəti dərk etmədən yaşamaq, varlığın öz mahiyyətini görmədən keçmək deməkdir.

İnsanın varlıq paradoksu bundadır: biz anı yaşadığımız anda onun əbədi olduğunu düşünürük, lakin o, barmaqlarımızın arasından süzülən qum kimi sakitcə uzaqlaşır. Bir daha eşidilməyəcək səs, bir daha görünməyəcək üz, bir daha yaşanmayacaq an — bunlar həyatın bizə verdiyi ən qiymətli hədiyyələrdir.

Hər səs bir xatirədir, hər üz bir hekayə, hər an isə bir ömürlük dərs. Onları qeyd etmək, onları dərk etmək, onların qadrini bilmək — insanın öz varlığına, öz yaddaşına, öz ruhuna hörmətidir. Çünki yaddaşın işığı sönəndə, insanın özü də unudulmuş bir kölgəyə çevrilir.

Odur ki, yaşayın — səsləri dinləyərək, üzləri seyr edərək, anları qucaqlayaraq. Çünki həyatın ən böyük hikməti budur: biz yalnız indi varıq, yalnız bu an mövcuduq. Varlığın əsl dəyəri isə onun təkrar olunmazlığındadır.

Mövsümağa Ədalətoğlu
Yazıçı-publisist