Bəzən həyat səssiz bir meydandır — nə alqış var, nə də şahid. Sadəcə sən varsan və vicdanın. Və bir də haradansa atılan daşlar... Adını bilmədiyin, üzünü görmədiyin əllərdən gələn daşlar. Onlar nə səni tanıyır, nə də sənə bənzəyir. Amma hədəf sənsən. Çünki dik durursan. Çünki əyilmirsən.

Mərdin gülləsi — bu, bir etirafdır. O güllə bəzən can alar, amma şərəfini əzə bilməz. Çünki mərdin gülləsi, haqqın içindən doğan bir qılıncdır — kəsər, amma ləkələməz.

Amma namərdin daşı... O, səssiz bir xəyanətdir. O daş, qorxağın dilidir. O daş, qaranlıqda gizlənənlərin əlindəki tək silahdır. Onlar bilirlər ki, səninlə üz-üzə gəlməyə cəsarətləri yoxdur. Ona görə də səni arxadan vururlar — çünki sənin gözlərinə baxa bilməzlər.

Kişi olmaq — bəzən susmaqdır. Amma bu susqunluq qorxudan yox, ucalıqdan doğar. Çünki hər cavab, sənin səviyyəni göstərir. Namərd səviyyəsinə enmək, özünü inkar etməkdir. Və sən, daşlara baxmayaraq, yolundan dönmürsənsə — sən artıq qalibsən.

Unutma: daş atanlar çox olar, amma tarix daş atanları yox, daşlara baxmayaraq ucalanları xatırlayır. Çünki daş bədəni yaralaya bilər, amma iradəni əsla sarsıda bilməz. Və iradə — bu, kişinin görünməyən qalxanıdır. O qalxan ki, nə güllə sındıra bilir, nə də xəyanət əritməyə qadirdir.

Ən böyük mərdlik — səni sındırmaq istəyənlərin qarşısında sınmamaqdır. Ən böyük zəfər — səni susdurmaq istəyənlərin içində səssizliyini qürura çevirməkdir. Və ən böyük intiqam — səni ləkələmək istəyənlərin içində ləkəsiz qalmaqdır.

Çünki bu dünya fırlanır — daş atanlar unudular, amma daşlara baxmayaraq dik duranlar əfsanəyə çevrilər.

Mövsümağa Ədalətoğlu
Yazıçı-publisist