Bir gecə qaranlığında, səssizliyin içindən bir sual doğuldu qəlbimdə — elə bir sual ki, cavabı insanın varlığını silkələyər, ruhunun ən dərin qatlarını titrədər:
Sevgi qorxudanmı doğur, yoxsa qorxu sevgidənmi?

Sevdiyin insanın çarəsiz baxışlarında zaman əriyir, məkan əriyir, sən əriyirsən. O baxış — sanki bir uçurumun kənarında dayanıb səssizcə kömək istəyən bir ruhun pıçıltısıdır. O baxış — nə səs var, nə söz, amma içində bir fəryad gizlidir, bir yalvarış, bir "getmə" deyimi. Və sən anlayırsan: insanı ən çox çəkən, ən çox yandıran, ən çox yaşadan da, öldürən də bu baxışlardır.

Sevgi — bəlkə də ilk dəfə qorxduğumuz an doğulur. Qorxduğumuz an sevməyə başlayırıq, çünki qorxmaq — dəyər verməkdir. Qorxmaq — bir varlığın yoxluğundan titrəməkdir. Sevgi səni zəif etmir, əksinə, səni insan edir. Amma bu insanlıq, bəzən səni diz çökdürür, səssizcə ağladır, səni sən edən hər şeyi səndən alır.

Bəlkə də sevgi bir ehtiyac deyil, bir imtahandır. Qorxu isə onun kölgəsi. Sevdikcə daha çox qorxursan — itirməkdən, unudulmaqdan, yetməməkdən. Qorxduqca isə daha çox sevirsən — sarılmaq istəyirsən, qorumaq, yaşatmaq, əbədi etmək. Bu paradoksun içində insan ruhu parçalanır, amma məhz o parçalanmada öz bütövlüyünü tapır.

Sevgi ilə qorxu — bir-birinin aynasıdır. Biri işıqdır, digəri kölgə. Biri nəfəsdir, digəri boğulmaq. Biri səssiz dua, digəri içdən gələn hayqırtı. Amma hər ikisi səni sən edən duyğulardır. Və bəzən, sevdiyin insanın çarəsiz baxışlarında bu iki duyğu birləşir — sənə həyatın ən böyük həqiqətini pıçıldayır:
Sevgi, qorxunun içində doğular, qorxunun içində böyüyər, qorxunun içində ölər.

Amma yenə də sevərik. Çünki sevgi, qorxudan güclüdür. Çünki sevgi, insanın özünü aşmasıdır. Çünki sevgi — insanın Tanrıya ən çox bənzədiyi haldır.

Və bəlkə də, sevgi — Tanrının insana verdiyi ən böyük sınaqdır:
Qorxaraq sevmək, sevərkən qorxmaq, amma buna baxmayaraq, yenə də sevmək.

Mövsümağa Ədalətoğlu
Yazıçı-publisist