İnsan bəzən qorunmaq üçün susar — elə bilir ki, sükut qaladır. Amma hər susqunluq, vicdanın divarına qoyulan bir daşdır. O divar böyüdükcə, içindəki səs boğular, nəfəsin daralar, ruhun darıxar. “Mənə toxunmayan ilan gedsin min il yaşasın” deyə-deyə, zəhəri havaya öz əllərinlə buraxarsan. Unudarsan ki, ilanlar bir yerdə dayanmaz — onlar səssizliyin kölgəsində yol tapar, və bir gün o yol sənin qapına çıxar.

İlanlar qorxunun kölgəsində yaşayar. İnsanlar onları görməməyə üstünlük verər, çünki baxmaq — məsuliyyət deməkdir. Amma görmədiyin təhlükə yox olmur — sadəcə səni səssizcə izləyir. Sən göz yumduqca, o yaxınlaşır. Sən susduqca, o güclənir. Və bir gün, səssizliyin içində səni çağıran bir fısıltı eşidərsən — tanımadığın, amma illərlə bəslədiyin bir fısıltı.

Qarğalar azaddır, çünki onların səsi heç kimin ruhunu titrətməz. Onlar göydə dolaşar, amma heç kim onlara qulaq asmaz. Onların azadlığı — laqeydliyin bəhrəsidir. Amma bülbül... o, qəlbin dərinliklərinə toxunar. Onun nəğməsi yuxuları pozar, vicdanı oyadar. Və buna görə də qəfəsə salınar. Çünki bu dünya, gözəlliyin səsini eşitməkdən qorxar.

Bəzən ən saf səslər, ən dar qəfəslərdə boğular. Çünki incəlik, bu kobudluqla yoğrulmuş dünyada zəiflik sayılar. Amma əslində, bülbülün nəğməsi — cəsarətin səsidir. O, qorxunun içində ümid pıçıldayar. O, susqunluğa qarşı bir üsyandır.

Əgər bir gün azad olmaq istəyirsənsə, əvvəlcə içindəki bülbülü oyat. Qorxma, onun səsini eşit. Çünki səssiz qalanlar, bir gün öz səssizliklərinin dustağı olar. Və unutma: sən susduqca, ilanlar yaşayar. Sən danışdıqca, bülbüllər azad olar.

Mövsümağa Ədalətoğlu
Yazıçı-publisist