Xəzər rayonunun Qala qəsəbəsində Yaqub Yaqubzadənin ata evini axtararkən öncə bizə şəhidimizin yol kənarında ucalan şəkli və dalğalanan üç rəngli bayrağımız istiqamət verdi. Bu bayraq həm də qəhrəmanlarımızın döyüşdüyü, işğaldan azad etdiyi müqəddəs torpaqlarda dalğalanır. Bu gün ona görə, şəhidlərimizin ruhu şaddır.

Qeyd edək ki, Azərbaycan Ordusunun əsgəri olan Yaqub Yaqubzadə Vətən müharibəsi zamanı Murovdağ istiqamətində gedən döyüşlərdə iştirak edib. Yaqub oktyabrın 2-də Murovdağ döyüşləri zamanı şəhid olub. Xəzər rayonunun Qala qəsəbəsində dəfn olunub. Vəzifə borcunu şərəflə yerinə yetirdiyi üçün Azərbaycan Respublikasının Prezidenti İlham Əliyevin Sərəncamına əsasən Yaqub Yaqubzadə “Vətən uğrunda”, “Kəlbəcərin azad olunmasına görə” və “Hərbi xidmətlərə görə” medalları ilə təltif edilib.

Şəhidimizin anası Məmmədova Səmurə xanım Yaqubla bağlı danışır:

–Yaqub 1999-cu il aprelin 22-də Bərdə rayonunun Alaçadırlı kəndində anadan olub. Sonradan biz Bakıya köçmüşük. Yaqub 2005–2016-cı illərdə Xəzər rayonunda 92 nömrəli tam orta məktəbdə təhsil alıb. O, özündən böyük iki bacısı ilə hər gün sevinclə məktəbə gedirdi. Mən mütəmadi olaraq Yaqubun təhsil aldığı məktəbə, xüsusulə, valideyn iclaslarına gedirdim. O, çox nümunəvi şagird idi. 6-cı sinifdə oxuyanda atası ona kompüter aldı. Yaqubun bir xüsusiyyəti də var idi ki, o, Azərbaycanın tarixi ilə daha çox maraqlanırdı, öyrənirdi. Texniki elmlər sahəsində ali təhsil almasına baxmayaraq, tariximizi çox sevirdi. Hər dəfə deyirdi ki, Qarabağın işğaldan azad olunmasında mən özüm iştirak edəcəyəm. Övladım bu yolda şəhid oldu.

Səmurə xanım Yaqubun ali məktəb və sonradan hərbi xidmət dövrünü xatırlayır: “Yaqub orta məktəbi yüksək qiymətlərlə bitirdi. Elə oldu ki, 2016-cı ildən Tbilisi şəhərində Avropa Universitetində “Kompüter mühəndisliyi” ixtisası üzrə ali təhsil almalı oldu. Ali məktəbi bitirən kimi hərbi xidmətə çağırıldı. 2020-ci ilin iyul ayında Yaqub həqiqi hərbi xidmətə getdi. Gəncədəki “N” saylı hərbi hissədə xidmət edirdi. İkinci Qarabağ müharibəsi başlayanda o, döyüşlərə qatılır. Sentyabrın 28-də atası Yaqubla danışır və ona mənə zəng etməyi tapşırır. Amma o, zəng etmədi. Bu gün də mən onun zəngini gözləyirəm. Sonradan, daha doğrusu, oktyabrın 2-də atası Yaqubla çox çətinliklə əlaqə saxlayıb danışır. Döyüş yoldaşlarının verdiyi məlumata görə, həmin telefon zəngindən iki saat sonra çox ağır döyüş zamanı Yaqub şəhid olur”.

Şəhidimizin bacısı Nərmin Yaqubzadə söhbətə qoşulur: “Uşaq vaxtı işdən evə qayıdanda qardaşım da adətən dostları ilə görüşmək üçün evdən çıxardı. Məhəllədə qarşılaşanda bir-birimizə baxıb görməməzlik edirdik. Amma bir az keçəndən sonra göz-gözə gəlib, ikimiz də gülümsəyirdik. İndi isə həmin məhəllədən keçəndə sənin o baxışların, o təbəssümün gözümün önündə canlanır. Amma bu dəfə mən gülmürəm… susuram… və içimdə boğduğum göz yaşlarıyla qəhərlənirəm. Onu əsgərliyə yola saldığımız gün içimdə elə bir narahatlıq vardı ki... amma üzə vurmurdum. O, güclü görünürdü. Qorxusuz idi. Sanki əvvəlcədən bilirdi ki, bu yol onu əbədiyyətə aparacaq”.

Şəhidimizin digər bacısı Sima Yaqubzadə də kövrək xatirələrini bölüşür: “Qardaşım Yaqub evimizin balacası olmasına baxmayaraq, ərköyün deyildi. Hamımız onu sevsək də, ona evimzin balacasıdır deyə, xüsusi diqqət göstərsək də, bundan istifadə etməyib. O, çox dərin düşüncəli və ətrafındakılara qarşı olduqca diqqətli idi. Bəlkə də bizə verilən tərbiyədən idi ki, üçümüz də belə böyümüşük. Bizim aramızda yaş fərqimiz az olduğundan bir-birimizlə bacı-qardaşdan əlavə dost olmuşuq. Çox zarafatlaşırdıq. Hətta ciddi problemlərimizi belə bir-birimizə zarafata salaraq deyirdik. Yadda qalan xatirələrimizdən ən çoxu bu idi ki, bir-birimizi harada görsək görməzliyə vururduq. Bu bizim bir-birimizə olan, dilə gətirməyə utandığımız, amma davranışımızla göstərdiyimiz sevginin və qayğının göstəricisi idi. Bəlkə də uşaq idik deyə bu bizdə belə alınırdı. Bunun kimi bir çox xatirələrimiz var, amma onlar haqqında bəhs etmək çətindir. Atamın işğal altında olan doğma torpaqlarımız haqqında danışdıqları bizim üçün maraqlı idi. O, bizə oradakı uşaqlıq xatirələrindən danışırdı. Danışdıqca bizdə həmin yerlərə maraq yaranırdı. Mən və Yaqub tez-tez həmin yerlərin şəkillərinə baxar, xəyalımızda ora səyahət edərdik. Uşaq təsəvvürümüzdə o yerlər əlçatmaz görünürdü. Amma indi ora getmək mümkündür. Və bu gün bunun mümkün olmasında pay sahibi olanlardan biri də qardaşım Yaqubdur. O yerlərə Yaqubsuz getmək... Bu həmişə çətin olacaq. Amma hər zaman onunla fəxr etmişəm və edəcəyəm də. Mənim balaca Yaqubum”.

Şəhidin döyüş yoldaşı, 2-ci qrup əlil, Qarabağ qazisi Kənan Məmmədov Yaqubla bağlı fikirlərini açıqlayıb: “Yaqub Yaqubzadə haqqında günlərlə danışılacaq mövzu var. Bizim tanışlığımız qısa olsa da, ömür boyu unudulmayacaq tarixə çevrildi. Yaqubun həyatı ilə bağlı planları, arzuları çox idi. Əslən laçınlı olduğuna görə döyüşdə iştirak etməyindən məmnun və sevincli idi. O, valideynlərindən Laçının nə vaxt və necə işğal olduğunu balaca yaşlarından soruşub maraqlandığını deyirdi. O, Vətəni ilə fəxr edir və belə günlərdə müharibədə iştirak etməsindən qürur duyurdu. Yaqub özü haqqında az danışardı. Amma arzularının böyük olduğunu görürdüm. Evin tək oğlu olmasına baxmayaraq, o, heç bir döyüş tapşırığından yayınmayan və ona verilmiş tapşırıqları məsuliyyətlə icra edən döyüşçü idi. Axşamlar sığınacağa qayıdanda dərdləşirdik, danışırdıq. Onunla eyni gündə yaralandıq. Mən yaralananda ondan xəbərsiz idim. Həmin gün başqa postlarda idik. Beləcə oktyabrın 1-dən sonra bir daha görüşə bilmədik. Mənə son sözü isə bu oldu ki, əgər başımıza bir iş gəlsə, o zaman valideyinlərimi tapıb görüşərsən. O, döyüş zamanı hər kəsdən öndə gedib, heç nədən qorxmadan çəkinmədən döyüşə qatılıb. Çox mərd döyüşçü olub. Məkanın cənnət olsun, Yaqub!”

Mənbə:
Əkrəm Bəydəmirlinin “Qəhrəmanlıq tariximiz nəsillərə örnəkdir” kitabı