Bu yazını oxuduqca sadə bir kəndin sükutundan doğan, lakin zamanla bütün ölkənin qüruruna çevrilən bir gəncin həyat yolunu daha dərindən hiss edirsiniz. Tatalılar kəndinin mülayim nəfəsindən başlayan bu yol, əslində, bir xalqın ümidini ucalığa daşıyan yoludur. Süleymanlı Fazil Allahverdi oğlu dünyaya göz açanda, onun nəfəsi ilə bir ailənin ocağı işıqlanmaqla qalmadı, həm də gələcəkdə bir xalqın fəxarətinə çevriləcək yolun ilk addımı atıldı.

Bu ailənin başçısı – incə ruhlu, saf duyğularla yaşayan, halal çörəklə övlad böyütməyi özünə borc bilən, şeirləri ilə Beyləqan camaatının hörmətini qazanmış Fazil müəllim idi. O, nəvəsinə öz adını verərkən sadəcə bir ad vermədi – bir ümid, bir məsuliyyət, bir yol verdi. Bu adın yükü ağır idi, amma nəvəsi Fazil bu yükü qürurla daşıdı, babasının şair qəlbinin yazdığı misraları idman arenalarında qələbə nidasına çevirdi.

Tatalılar kəndinin torpağında böyüyən bu gənc, əmisi Xəyal Süleymanovun yanında təbiətin qoynunda idmana olan sevgisini kəşf etdi. Yay aylarında Bakının səs-küyünü qoyub kəndin sükutuna qovuşanda, o sükutun içində bir güc, bir iradə formalaşırdı. Əmisi ona öyrədirdi ki, idman sadəcə oyun deyil, bir həyat fəlsəfəsidir. Bu fəlsəfə illər keçdikcə böyüdü, gücləndi və böyük arenalarda qələbə sevincinə çevrildi.

İnsanı ucaldan ən böyük qüvvə – ailənin ocağından doğan sevgi, Allahın işığı ilə möhkəmlənən iman və Vətənə bağlılıqdan qaynaqlanan məhəbbətdir. Fazilin uğurlarının kökündə də bu sevgi dayanır. O, təkcə Beyləqan rayonunun deyil, bütün Azərbaycanın sevimlisinə çevrildi. İdman arenalarında onun adı səslənəndə, azarkeşlərin qürurla “Fazil!” deməsi sadəcə bir gəncin adı deyil, bir xalqın ümidinin, bir babanın duasının, bir ailənin halal zəhmətinin səslənməsidir.

Babası Fazil müəllim nəvəsinə olan sevgisini misralara köçürərkən, bu sevgi sadəcə ailə bağını deyil, həm də Vətən sevgisini ifadə edirdi. Onun yazdığı şeirlərdə nəvəsinə olan məhəbbət, halal zəhmətin təri, kəndin torpağı və millətin ruhu birləşirdi. Bu sevgi bir ailənin ocağında başlayıb, bütün Azərbaycanın qüruruna çevrilirdi. Babasının nəvəsinə verdiyi ad, əslində, bir missiya idi: bu adı ucalara daşımaq, Vətənə layiq etmək.

Kiçik kənddən böyük arenalara uzanan yol yalnız zəhmət, sevgi və inamla mümkündür. Fazilin adı bu gün sadəcə bir gəncin adı deyil – bir xalqın qürurunun simvoludur. Hər bir kəndin torpağında bir ucalıq toxumu yatır. O toxum sevgi ilə sulananda, zəhmətlə böyüyəndə, inamla qorunanda – bir gün bütün millətin fəxrinə çevrilir.

Bu yolun fəlsəfi mənası budur: insanın taleyi yalnız öz gücü ilə deyil, ailənin sevgisi, babanın duası, əmisi Xəyalın öyrətdiyi iradə ilə formalaşır. Hər bir qələbə sadəcə bir medal deyil, bir kəndin, bir ailənin, bir millətin ucalığının təcəssümüdür. Fazilin adı səslənəndə, əslində, Tatalılar kəndinin torpağı səslənir, Beyləqan rayonunun zəhməti səslənir, Azərbaycanın ruhu səslənir.

Bu yolun hər addımı bir həqiqəti təsdiqləyir: ən pak sevgi – Allaha və Vətənə olan sevgidir, ən böyük qələbə isə bu sevgidən doğan zəhmətin bəhrəsidir.

Mövsümağa Ədalətoğlu
AJB-nin üzvü
yazıçı-publisist