Quru taxta ilə qızılın müqayisəsi həyatın ən incə həqiqətlərindən birini açır: parıltı insanı xilas etmir, sadəlik isə bəzən ömrü qoruyur. Boğulan üçün taxta həyatın qapısıdır, qızıl isə yalnız ağırlıqdır. Bu göstərir ki, dəyər yalnız ehtiyac anında üzə çıxır.

Şərəf və ləyaqət də bu həqiqətin ali nümunəsidir. Onlar gündəlikdə bəzən görünməz, bəzən unudulmuş kimi görünür. Amma insan çətinliklə üzləşəndə, seçim qarşısında qalanda, vicdanın səsi ilə üz-üzə gələndə, şərəf və ləyaqət onun yeganə dayağı olur.

Şərəf — insanın öz varlığını ucaltmasıdır. O, başqasının gözündə deyil, öz vicdanının aynasında böyüyür. Şərəfi olmayan insan ən böyük sərvətə sahib olsa belə, içində boşluq daşıyır.

Ləyaqət — insanın özünü ucuz maraqlara satmaması, haqqı müdafiə etməsi, öz varlığını qorumasıdır. Ləyaqət insanın içindəki dayaqdır; o dayaq sınanda insanın bütün varlığı da dağılır.

Qızılın parıltısı bir anlıq göz qamaşdırır, amma şərəf və ləyaqət insanı ömür boyu ucaldır. Əsl dəyər, ehtiyac anında insanı ayaqda saxlayan, onu başqasına deyil, öz vicdanına hesabat verən bu görünməz sütunlardadır.

İnsanı insan edən onun şərəfi və ləyaqətidir; qalan hər şey yalnız kölgədir.

Mövsümağa Ədalətoğlu
AJB-nin üzvü
yazıçı-publisist