15 avqust 2026-cı il, şənbə günü, axşam saat 9 radələrində oturmuşdum. Birdən böyrək nahiyəmdə gözlənilməz bir ağrı başladı. O qədər şiddətli idi ki, qalxıb həkimə getmək imkanım olmadı. Dostlarımdan biri təcili yardım çağırmağı təklif etdi. Mən razılaşdım, amma açıq etiraf edim ki, tərəddüd də etdim. Çünki sosial şəbəkələrdə tez-tez gördüyüm qısa çəkilişlərdə xəstələrin saatlarla gözlədiyi, təcili yardımın gəlmədiyi göstərilirdi. Üstəlik, düşündüm ki, bu gün şənbədir, axşam vaxtıdır, çətin gələr. Amma yanıldım.

Az bir vaxt keçməmiş dostuma zəng gəldi. Təcili yardımdan idi. “Çatdıq, gözləyirik” dedilər. Dostumla maşına yaxınlaşanda gülərüz iki xanımın aşağıda gözlədiyini gördüm. Məni ehtiyatla maşına mindirdilər, şikayətimlə maraqlandılar. Həkim danışdıqdan sonra təmkinlə tibb bacısına göstəriş verdi, o da dediyi qaydada əməl etdi. Hətta ağrım tam sakitləşənə qədər — təxminən beş dəqiqə — yanımda gözlədilər. Bu müddətdə həkimlə söhbət etdim, bir neçə sual verdim, çox səmimi cavablandırdı. Sonda adlarını soruşdum. Əlləri şəfalı xanımlar cavab verdilər, sürücünün də adını öyrəndim.

O an mənim üçün sadəcə tibbi yardım deyildi, həm də insanlığa verilən dərs idi. Çünki insanın ən böyük qorxusu — tək qalmaq, köməksiz qalmaq — həmin an onların mərhəməti ilə dağıldı. Ağrı içində ikən hiss etdim ki, insanın ümidini dirildən yalnız dərman deyil, həm də gülərüz, səmimi bir baxışdır. Həkimin sözləri, tibb bacısının diqqətli davranışı, sürücünün səbrli mövqeyi mənə göstərdi ki, insanın ruhunu sağaldan ən böyük güc mərhəmətdir. Bu mərhəmət isə onların peşə borcundan daha üstün, insanlıq borcudur.

“Həkimin əli yalnız dərmanı deyil, ümidin özünü də insanın damarına yeridir.”
“Tibb bacısının baxışı bəzən bir iynədən daha çox şəfa verir.”
“Sürücünün səbrli gözləməsi, insanın taleyinə yazılmış görünməz dua kimidir.”
“Təcili yardım maşını bəzən sadəcə bir nəqliyyat vasitəsi deyil, həyatla ölüm arasında hərəkət edən müqəddəs bir körpüdür.”
“Mərhəmət insanın ən böyük dərmanıdır, vicdan isə onun ən güclü resepti.”

Mənim minnətdarlığım sadəcə bir təşəkkür deyil, bir vətəndaş borcudur. Çünki həmin gecə mənə şəfa verən bu insanlar – Yasamal 1–8 saylı TTYS-in Həkimi İdrisova Gülnarə Ədalət qızı, Yasamal 1–8 saylı TTYS-in Tibb bacısı Quliyeva Nigar Pərviz qızı və Yasamal 1–8 saylı TTYS-in Sürücüsü Agasiyev Mais Rufət oğlu – öz peşə borclarını vicdanla yerinə yetirməklə yanaşı, mənə insanlığın ən saf üzünü göstərdilər. Onların timsalında bütün tibb işçilərinə, TƏBİB rəhbərliyinə və əməkdaşlarına minnətdarlıq düşür.

Xüsusilə Yasamal 1–8 saylı TTYS-in rəhbərliyinə təşəkkürümü bildirirəm. Çünki belə məsuliyyətli işçi kollektivi formalaşdırmaq, hər bir əməkdaşın vicdanla və fədakarlıqla çalışmasını təmin etmək böyük bir idarəçilik nümunəsidir. Sizin haqqınız ödənilməzdir. Sizlər yalnız xəstənin ağrısını yüngülləşdirmirsiniz, həm də onun ruhuna ümid, qəlbinə güvən bəxş edirsiniz. Allah sizə sağlam can, işlərinizdə uğur, insanlara şəfa verməkdə güc versin. Mənim üçün siz sadəcə tibb işçiləri deyilsiniz, siz həyatın görünməyən qəhrəmanları, insanlığın vicdanı, şəfalı əllərin sahiblərisiniz.

Mövsümağa Ədalətoğlu
AJB-nin üzvü
Yazıçı-publisist