Uşaqlıq — insan həyatının o qədər incə və dəyərli bir məqamıdır ki, bu dövr insanın bütün gələcək hisslərini formalaşdırır. Mən bu təmiz dönəmi Salyan rayonunun Stansiya qəsəbəsində yaşadım. Sadə həyatın içindəki zəngin duyğular, qapıların ardında gizlənməyən xoşbəxtlik, və ən vacibi — zamanla yox olmamış mənəviyyat.

Stansiya, təkcə coğrafi məkan deyildi, o bir iç dünyaydı. Günəşin hər gün eyni saatda doğması, dəmiryolunun ritmik səsi, insanları bir araya gətirən axşam çay saatları — bunlar həyatda sabitliyin, ritmin və sükunətin fiziki və emosional simvolları idi. Bu sabitlik uşaqlarda güvən hissi yaradır, cəmiyyətə bağlılıq formalaşdırırdı.

Həmin zamanın insanları maddi yox, mənəvi zənginliklə yaşayırdı. Müəyyən sərhədləri olmayan səmimiyyət, ölçüsüz qayğı — bunlar sosial bağların məntiqi dayaqları idi. O dövrün insan münasibətləri, bu günün fərdi maraqlarla yüklənmiş əlaqələrindən daha rasional və davamlı idi. Çünki duyğular öz təbiiliyini qoruyurdu.

Vaxt keçdi. Zamanın özü bir məntiq daşıyıcısıdır — hər şeyin dəyişəcəyini, hər xatirənin uzaqlaşacağını göstərir. İndi biz həyatın sürəti ilə mübarizə aparır, yaddaşımızda olan “zamanın dayanmış nöqtəsi”ni qorumağa çalışırıq. Stansiya qəsəbəsi bu nöqtədir — burada zaman səslə deyil, səssizliklə danışır.

Dəyişən dünyaya qarşı bu xatirələrin qiyməti daha da artır. Çünki məntiq bizə deyir: “Saflıq və səmimiyyət itdikcə, onu yaşadan xatirələr daha vacib olur.” Mən həmin uşaqlığı yenidən yaşaya bilmərəm, amma onu qorumaq üçün yazıram, danışıram, yaşayırmış kimi hiss edirəm.

Mövsümağa Ədalətoğlu
Yazıçı-publisist
Bakı:
09.08.2012.