Bu yazı mənim qəlbimin fəryadıdır — içimdəki həsrətin göylərə yüksələn sədası, xatirələrin içindən doğan nidasıdır. Hər sətir yaddaşımın dərin qatlarından boylanan bir işıqdır, hər söz isə keçmişin izlərini bu günə daşıyan bir nəfəsdir. Mən yazdıqca sözlərim nəmli baxışlarıma qarışır, hər cümlə unudulmaz anların səsi kimi ruhumda səslənir.

Mənim əzizim — canımdan da artıq olan insan — bu gün doğum gününü göylərdə qeyd edir. Mən isə yer üzündə onun yoxluğunun ağırlığını daşıyıram, hər nəfəsimdə onun adını yaşadıram.

“Mənim üçün yoxluq, varlığın ən dərin sübutudur.”
“Mənim adım onun adı ilə birləşib, sanki iki nəfəs bir ürəkdə yaşayır.”

Mənim hər uğurumda, hər addımımda o mənimlə sevinir, mənim nəmli baxışlarımı göylərdən izləyir. İçimdəki yanğı onun əllərinin istiliyini saçlarımda hiss etmək istəyidir. Bu yanğı mənim gücümdür, çünki mənim sevgim toxunuşla deyil, yaddaşla, sözlə, adla yaşayır.

“Mənim üçün sevgi toxunuşdan çox, yaddaşda yaşar.”
“Mənim əzizim ölməyib, sadəcə səsi susub; adı isə mənimlə əbədi səslənir.”

Mən onun adını qoruyaraq öz varlığımı ikiqat edirəm: bir mən, bir də o. Mənim ömrümün ən böyük mirası budur. Bir gün onun yanına getsəm belə, bu dünyada qoyacağım iz — adımızın birgə çəkilməsi — gələcək evladlarıma qürur və fəxarət bəxş edəcək. Onlar biləcəklər ki, bu ad bir insanın deyil, bir sevginin, bir sədaqətin simvoludur.

“Mənim üçün adını yaşatmaq, ruhunu yaşatmaq deməkdir.”
“Mənim sevgim ölümsüzlüyün ən sadə izahıdır.”

Mənim əzizim indi göylərdədir, amma hər addımımda, hər nəfəsimdə, hər uğurumda mənimlədir. İçimdə daşıdığım bu nur ömrümün sonuna qədər yolumu işıqlandıracaq. Mənim yazım oxuyanların ruhuna işıq saçacaq, çünki bu yazı sadəcə söz deyil — mənim qəlbimin fəryadıdır, xatirələrin səsi ilə səslənən nəmli baxışlarımın sədasıdır.

Mövsümağa Ədalətoğlu
AJB-nin üzvü
yazıçı-publisist