O, heç vaxt “məni başa düş” demədi. Sadəcə susdu. Sükutla sevdiyini göstərdi. Sənin üçün danışmadı – yaşadı. Sənin üçün gülümsədi, halbuki içində fırtına vardı. Sənin üçün dik durdu, halbuki çiyinləri yorğunluqdan bükülmüşdü.

Ata – adını az çəkdiyimiz, amma varlığına söykəndiyimiz adam. Evin ən səssiz küncündə dayanır, amma hər şey onun üzərində dayanır. Heç vaxt “mənim üçün nə etdin?” deyə soruşmaz. Halbuki sən onun üçün hər şeyi etdin – unutdun, görmədin, susdun.

Sən böyüdükcə o kiçildi. Sən arzular qurarkən o öz arzularını bir-bir torpağa basdırdı. Sən rahat yat deyə o gecələri oyaq keçirdi. Sən gül deyə o içindəki göz yaşlarını uddu. Sən geyin deyə o köhnə paltarlarını bir daha yamadı. Amma heç nə demədi. Çünki ata olmaq – danışmadan sevməkdir.

Hər səhər səni oyatmamaq üçün səssizcə çıxar evdən. Qapını örtərkən nəfəsini belə tutar. Gözləri yolda, könlü səndə. Bəzən bir tikə çörəklə gün keçirər, amma sənə heç nə deməz. Çünki sən toxsan, o da toxdur.

Sən isə bəzən onun varlığını belə hiss etməzsən. Onun aldığı ayaqqabını geyinib, gətirdiyi yeməyi yeyib, üzünə bir təşəkkür belə etməzsən. Amma o, yenə də səni sevir. Sənin bir baxışın üçün bir ömrünü verər. Sənin bir gülüşün üçün bir ömrü susar.

Ata – bir dağ kimidir. Sən onun kölgəsində böyüyərsən, amma o kölgənin haradan gəldiyini çox zaman unutarsan. O, küləkdə əyilər, yağışda islanar, amma sənə bir damla toxunmasın deyə. O, içində fırtınalarla yaşayar, amma sənə sakit bir səma bəxş edər.

Bəzən bir “ata, səni sevirəm” demək üçün çox gec olur. Bəzən bir “sağ ol” – bir ömrün haqqıdır. Amma biz onu da çox görürük. Düşünürük ki, ata güclüdür, o hər şeyə dözər. Amma unuduruq ki, o da insandır. Qəlbi var, gözlədiyi bir “unutmadım səni”si var.

Əgər bu sətirləri oxuyarkən gözlərin dolursa, bil ki, içində bir uşaq hələ də atasını axtarır. Bəlkə də o uşaq çoxdan böyüyüb, amma atanın sevgisinə olan ehtiyac heç vaxt qocalmır. Atanı xatırlamaq üçün onu itirməyi gözləmə. Bəlkə də bu gün – onun varlığına minnətdarlıq bildirmək üçün son fürsətdir.

Unutma: Ata – səssiz bir dua kimidir. Hər zaman yanında, amma çox zaman fərqində olmadığın. Onun varlığı – sənin kölgəndəki günəşdir. Sənə görünməz, amma səni isidən.

Mövsümağa Ədalətoğlu
Yazıçı,publisist